Długoterminowa terapia rozszerzająca naczynia krwionośne u pacjentów z ciężką niedomykalnością zastawki aortalnej ad

Badanie to przeprowadzono w Cardiology Service, Hospital Universitari Vall d Hebron, od stycznia 1995 do stycznia 2004. Protokół został zatwierdzony przez komisję etyczną szpitala. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Badaj pacjentów
Wszyscy kolejni pacjenci z bezobjawową, przewlekłą, ciężką niedomykalnością aortalną i prawidłową czynnością lewej komory, którzy byli obserwowani w naszej przychodni w okresie między styczniem 1995 r. A styczniem 2000 r., Zostali uznani za kwalifikujących się do badania. Pacjenci ci byli częścią kohorty, a następnie od 1982 roku i byli leczeni zgodnie z ustalonym protokołem.18,19 Aortyczna regurgitacja została określona jako ciężka, gdy szerokość strumienia przekroczyła 10 mm, a górna strefa strumienia przekroczyła 7 cm2 na kolorowej ultrasonografii dopplerowskiej lub gdy część zwrotna przekroczyła 60 procent przy użyciu wcześniej opisanych metod.20 Wykluczono pacjentów z dowolną z następujących cech: zmniejszoną frakcję wyrzutową lewej komory (mniej niż 50 procent) w ciągu poprzednich sześciu miesięcy, inną klinicznie istotną towarzyszącą chorobą zastawkową, zastawkowe zwężenie zastawki aortalnej (średni gradient aortalny, ponad 20 mm Hg), rozkurczowe ciśnienie krwi powyżej 90 mm Hg, migotanie przedsionków lub choroba niedokrwienna serca lub inne powiązane choroby, które mogą mieć wpływ na rokowanie lub klasę czynnościową (w tym Zespół Marfana lub tętniak aorty wstępującej).
Randomizacja
Zakwalifikowani pacjenci zostali losowo przydzieleni do otrzymywania 20 mg nifedypiny co 12 godzin, 20 mg enalaprylu dziennie lub bez leczenia. Wygenerowany komputerowo schemat losowania wykorzystał losowe bloki permutacyjne sześciu pacjentów, aby zapewnić zrównoważone przypisanie pacjentów do każdej z trzech grup. Kliniki randomizacji były dostarczane przez aptekę szpitalną tylko wtedy, gdy pacjenci wyrazili świadomą zgodę na udział.
Protokół badania
Przed leczeniem uzyskano historię kliniczną każdego pacjenta; wykonano badanie fizykalne, echokardiografię, elektrokardiografię 12-odprowadzeniową, radiografię klatki piersiowej i angiografię radionuklidową w czasie spoczynku pacjenta. Oceny kliniczne i echokardiograficzne zostały przeprowadzone przez tych samych dwóch badaczy dzień przed leczeniem, w jednym miesiącu i sześciu miesiącach w ciągu pierwszego roku, a następnie co roku. Obserwacja kliniczna obejmowała szczegółowe badanie dotyczące obecności objawów i przestrzegania zaleceń terapeutycznych.
Analiza echokardiograficzna
Badania echokardiograficzne wykonał pojedynczy echokardiograf, który nie był świadomy przypisań pacjentów do leczenia i użył aparatu GE System V z przetwornikiem 2,5 MHz. Średnicę końcoworozkurczową lewej komory i średnicę końcową skurczową mierzono za pomocą echokardiografii w trybie M z dwuwymiarowej echokardiografii, zgodnie z zaleceniami Amerykańskiego Towarzystwa Echokardiografii.21 Określono objętość końcowo-rozkurczową lewej komory i objętość końcową skurczową. w wierzchołkowym czterokomorowym widoku za pomocą reguły Simpsona. Frakcja wyrzutowa została obliczona za pomocą następującego równania: frakcja wyrzutowa = (objętość końcowo-rozkurczowa – objętość końcowa skurczowa) ÷ objętość końcowo-rozkurczowa. Wskaźnik lewej komory i średni napór ściany zostały obliczone za pomocą echokardiografii w trybie dwuwymiarowym w trybie M, jak opisano wcześniej.22,23 Aortyczna regurgitacja była kwantyfikowana przez szerokość strumienia zwrotnego na poziomie aorty podserwaicznej z przymostkowej osi długiej. widok
[hasła pokrewne: przywileje honorowego dawcy krwi, kardiolog dziecięcy warszawa nfz, kanabidiol ]
[przypisy: szeridan, piri piri ciechocinek, acodin wikipedia ]